در شرایطی که جامعهٔ ایران درگیر انباشت عمیق بحران‌های ساختاری، سرکوب سیستماتیک، فقر، تبعیض و فروپاشی پیوندهای اجتماعی است، هر فراخوان اعتراضی ناگزیر باید در نسبت خود با قدرت، منافع طبقاتی و جایگاه نیروهای صادرکننده‌اش مورد نقد و ارزیابی دقیق قرار گیرد.
از این منظر، جبهه آنارشیستی مخالفت صریح و روشن خود را با فراخوان منتشرشده برای اعتراضات یکشنبه از سوی دانشگاه امام صادق اعلام می‌کند.

دانشگاه امام صادق نه یک نهاد مستقل دانشجویی، بلکه بخشی ارگانیک از سازوکار ایدئولوژیک و کادرساز حکومت است؛ نهادی که در چهار دهه گذشته، نقشی فعال در تولید و بازتولید نیروهای وفادار به ساختار قدرت، مشروعیت‌بخشی نظری به سرکوب، و مهندسی سیاسی جامعه ایفا کرده است. دانشجویانی که در این بستر پرورش می‌یابند، نه در موقعیت ستم‌دیدگان، بلکه در جایگاه پیوستگان به هسته‌های تصمیم‌سازی و اعمال قدرت قرار دارند. فراخوانی که از چنین موقعیتی صادر می‌شود، نه امتداد خشم اجتماعی، بلکه تلاشی برای مدیریت، مهار و انحراف آن است.

ما این فراخوان را بخشی از پروژه‌ی مصادره‌ی جنبش می‌دانیم؛ پروژه‌ای که هدف آن بیرون کشیدن اعتراض از دست نیروهای واقعی آن ــ کارگران، معلمان، بازنشستگان، زنان، دانشجویان مستقل و حاشیه‌نشینان ــ و تبدیل آن به اهرمی در منازعات درونی قدرت است. در این مسیر، اصولگرایان حکومتی می‌کوشند با ژست «اعتراض کنترل‌شده»، بحران مشروعیت خود را ترمیم کنند و هم‌زمان، سلطنت‌طلبان با سوار شدن بر موج نارضایتی، به دنبال بازسازی یک اقتدار متمرکز و سلسله‌مراتبی دیگرند؛ اقتداری که هیچ نسبتی با رهایی، آزادی و برابری ندارد.

جبههٔ آنارشیستی تأکید می‌کند:

جنبش اجتماعی نه ملک جناح‌های حاکم است، نه سکوی پرش پروژه‌های اقتدارطلبانه‌ی نوستالژیک. هر تلاشی برای هدایت اعتراض از بالا، چه با عمامه و چه با تاج، تلاشی علیه خودِ جنبش است. ما نه به «اصلاح از درون» قدرت باور داریم و نه به «نجات از بالا»؛ رهایی تنها می‌تواند از دل سازمان‌یابی افقی، مستقل، خودمختار و از پایین شکل بگیرد.

زن، زندگی، آزادی