دقیقا شانزده سال پیش با طلوع خورشید جمهوری اسلامی پنج نفر را در زندان اوین به دار آویخت.
فرزاد کمانگر معلم بود. او در فقیر ترین روستا های کوردستان در مدارسی بدون سیستم های گرمایشی٬ بدون منابع و امکانات آموزشی و بدون هیچ به جز باورش که کودکان کورد مستحق آموزش هستند تدریس می‌کرد.
او دستگیر شد٬ شکنجه شد٬ سالها در انفرادی محبوس بود و به اتهام”دشمنی با خدا” اعدام شد٬ اما جرم واقعی او بیش از حد اهمیت دادن به افرادی بود که حاکمیت تصمیم گرفته بود آنها مهم نیستند.
شیرین علم هولی 28 ساله بود.
او سالها را صرف سازماندهی برای حقوق زنان کورد کرد٬ برای حق وجود داشتن آزادانه و بدون قید و شرط.
او با آرامشی به حکم اعدامش روبرو شد که جلادانش را وحشت زده کرد. او با مرگ جاودانه شد.
فرهاد وکیلی مرد جوانی از یک خانواده فرودست کورد بود که زندگی خود را وقف سازماندهی سیاسی کرد.
علی حیدریان یک کارگر بود٬ کسی که در زندگی اش درک کرد که استثمار و محرومیت یعنی چه و نپذیرفت که این طبیعی است.
مهدی اسلامیان در کنارشان ایستاده بود٬ بخشی از همان نسل که تصمیم گرفتند سکوت نکنند.
آن ها همزمان اعدام شدند٬ پنج نفر٬ یک سپیده دم.
جمهوری اسلامی آنها را تروریست خطاب کرد٬ اما آنها معلم بودند٬ کارگر بودند٬ سازمان‌دهنده بودند و زنانی بودند که از قدرت اطاعت نکردند.
افرادی بودند که به حقوق کورد ها معتقد بودند٬ به آزادی زنان معتقد بودند و معتقد بودند که فقرا کمتر از دیگران نیستند٬ دقیقا چیزهایی که به زبان حکومتی که از مردم می‌ترسد٬ می‌شود تروریست.
شانزده سال بعد نام آنها فراموش نشده٬ مبارزه ای که آنها برایش جانشان را فدا کردند هنوز زنده است٬ در خیابان ها٬ در زندان ها٬ در ذهن تمام افرادی که یادشان را زنده نگه می‌دارند٬ بدون اینکه از کسی اجازه بگیرند.
ما به یاد داریم.
زندگی آنها حاشیه نبود٬ یک راه بود.
ژن-ژیان-ئازادی
نه ملا! نه شاه!