نویسنده: راوی
من از بطن سرکوب و قحطی و قطعی می نویسم.
برای نوشتن این گزارش مردد بودم که سخن را از کجا آغاز کنم.
شاید برای تشریح آن چیزی که در جریان است نه به یک گزارش بلکه به مجموعه ای از مشاهدات دقیق و مکتوب نیاز باشد.
ما احتمالا از شاهدان یکی از سخت ترین و سیاه ترین روزگاران جغرافیای ایران هستیم و این شروع یک قحطی است!
پس از جنگ و درجریان محاصره تنگه هرمز توسط جمهوری اسلامی و آب های جنوبی توسط آمریکا،گرانی شدیدی بر بازار حاکم شده است.
من سال ها در سایه تحریم زندگی کرده ام و گرانی و در ارتباط مستقیم نبودن با اقتصاد جهان بخشی از زندگی روزمره ما شده است.اما این شکل از گرانی تازه، بحرانی از نوع دیگر است.
بخش بزرگی از قشر و طبقه متوسط شهری در ایران و در کلان شهر تهران که نسبت به باقی مناطق کشور توسعه یافته تر است،با بحران بیکاری فراگیر و گسترده و مساله عدم توانایی برای تغذیه مناسب مواجه اند.
در مقایسه،بسیاری از شهرستان ها و شهرهای کوچک در گرسنگی خاموش فرورفته اند.
قیمت اقلام و مواد غذایی به صورتی است که در خانواده کوچک من، تنها توانایی خوردن یک وعده غذایی را داریم و آن وعده نیز خالی از میوه ها و گوشت های گران تر است.
بنابراین دغدغه تازه من این است که بهترین زمان برای خوردن آن یک وعده غذایی چه زمانی در طول روز است که بهترین تاثیر را در سیر ماندن داشته باشد؟
برای صرفه جویی، مسافت های طولانی را پیاده طی میکنم و به لطف رایگان شدن هزینه وسایل نقلیه عمومی بدون هیچ هزینه ای دنبال شغلی جدید میگردم.
من سابقا یک معلم بودم اما بسیاری از دانش آموزانم دیگر مایل به درس خواندن نیستند.آن ها هم در تعمیرگاه ها و کسب و کار های موقت و کوچک مشغول به کار شده اند تا برای خودشان و خانواده شان غذا و هزینه مسکن را تهیه کنند.
اینترنت بین المللی در ایران توسط حکومت قطع شده است و اگر دسترسی به تلگرام نداشته باشی مجبور خواهی بود برای خرید غیرقانونی دو گیگ اینترنت یک میلیون تومان بپردازی و این هزینه مازادی برای دسترسی داشتن به فضای دیجیتال جهانی است‌.به این ترتیب ما صدایی نیز نداریم.
سازمان های بشر دوستانه ای که در غزه و افغانستان در زمانه قحطی بین مردم اقلام بهداشتی و غذایی پخش می‌کردند،نیز در ایران حاضر نیستند.
هر کمکی از خارج،کمک گرفتن از دشمن صهیونیست تلقی می شود و این به پیچیده شدن بحران اقتصادی و انسانی ایران دامن می‌زند.
خطر یک فاجعه انسانی در وضعیت قحطی سیاسی جدی است.