در آن مناطق و تمام روژههلات کوردستان شهرداری و آتش نشانی در این مورد اقدامی نمیکنند همانطور که دفعه قبل کاری نکردند و مهار آتش را داوطلبان انجام میدهند که مردم عادی هستند و فعالین محیط زیست کسانی که اکثرا آموزشی در این زمینه ندیدهاند.
داوطلبان همچنین با نبود امکانات لازم روبرو هستند.
ماسک ندارند،تجهیزات لازم برای مهار آتش را ندارند.
این نه اتفاقی است و نه نشانه بی مسئولیتی صرفا بخشی از دولت حاکم،این یک ساختار سیستماتیک است.
ساختاری که با هر شیوه ممکن سالهاست که به ویران ساختن کوردستان پرداخته است.
آتش را چه عمد باشد چه غیر عمد مهار نمیکنند،در سرتاسر شهر ها نیرو های امنیتی و نظامی مستقر میکنند در حالی که دیگر در تهران و مرکز چنین چیزی تمام شده است.
از هر ابزاری که در دست دارد برای سرکوب و ویرانی استفاده میکند.
آنقدر به طور سیستماتیک فقر و بیکاری را افزایش دادند که مردم روی آوردند به کولبری و در نزدیکی این مرز های مضحک به همان کسانی که مجبور بودند برای یک تکه نان کولبری کنند شلیک کردند.
مثال های زیادی هست که در این متن نمیگنجد،اما مهم این است هیچکدام اتفاقی نیستند.
این آتش سوزی فقط بخش کوچکی از این ساختار است،ساختاری که زبان را ممنوع میکند،محل زندگی را ویران میکند،هرکسی که مقاومت کند را اعدام میکند و حتی از حوادث طبیعی هم به عنوان یک ابزار استفاده میکند.
این آتش بهانه ای است برای مختصر پرداختن به ساختاری که میبایست نابودش کرد.
