By Hasse-Nima Golkar
بر پایه ی گزارش رسانه های اجتماعی، ده ها هزار نفر از آزادی خواهان در تظاهرات چندین شهراُروپائی از جمله در کلن آلمان درتاریخ ۲۸ بهمن ماه ۱۴۰۲ شرکت نمودند و خواستار آزادی عبدالله اوجالان پس از ۲۵ سال گذراندن در زندان شدند.
عبدالله اوجلان، بُنیانگذار و رهبر حرب کارگران کوردستان (پ ک ک / ۱۹۷۸ میلادی) در تاریخ ۱۵ فروردین ماه ۱۳۲۸ در جنوب شرقی تورکیه چشم به جهان گشود.
پس از کودتای نظامی فاشیستی در تورکیه در سال ۱۹۸۰ میلادی، اوجالان مجبور به فرار به سوریه شد، امّا به دلیل فشارهای دولت تورکیه علیه دولت سوریه در سال ۱۹۹۸ میلادی، او در جستجوی پناهگاه دیگری از جمله در کشورهای روسیه، سوئد، آلمان و ایتالیا بود، اما هیچ یک از این دولت های سرمایه داری مایل به پذیرش او نبودند. سرانجام به او اجازه ی ورود به نایروبی پایتخت کشور کنیا داده شد، ولی در آنجا با کومک مأموران امنّیتی چندین کشور متعلق به ایالات متحده آمریکا، اسرائیل، یونان و … رُبوده گردید و به پولیس امنیتی تورکیه تحویل داده شد.
عبدالله اوجالان، نخست در تاریخ ۸ تیر ماه ۱۳۷۸ از جمله به اتّهام “خیانت بزرگ و تجزیه طلبی” به اعدام محکوم شد، امّا پس از اینکه تورکیه مجازات اعدام را زیر فشار “اتحادیه اُروپا” در سال ۲۰۰۲ میلادی لغو نمود، این حُکم به حبس اَبد تبدیل گردید.
پس از تحویل داده شدن اوجلان به دولت فاشیست تورکیه، او را به یک سلول انفرادی در زندان فوق امنّیتی «ایمرالی» واقع در دریاچه مرمره منتقل نمودند؛ جائی که تا کنون تحت شرایط بسیار سخت غیرانسانی، بدون کوچکترین تماسی با بیرون از زندان، نگهداری می شود.
عبدالله اوجالان در دوران زندان، ایدئولوژی مارکسیست-لنینیستی خود را کنار نهاد و با تأثیر گرفتن از “موری بوکچین” اِکوآنارشیست، به جانب بخشی از سوسیالیسم لیبرتارین (آرادی مَنِش)، تحت مفهوم «کُنفدرالیسم دموکراتیک» نزدیک گردید که این گرایش، شِکلی از جامعه های (محلی) دموکراتیک، بدون حضور هر نوع “دولت – ملّت” می باشد که در زمان حاضر، نمونه ای از این پروژه در شمال و شرق سوریّه – روژاوا – در حال عَملی شدن است.
شُعار سیاسی-اجتماعی «زن-زندگی-آزادی» که در سراسر جهان مشهور گردیده، یکی از ایده های انقلابی عبدالله اوجالان می باشد که سال ۲۰۱۳ میلادی در یک کنفرانس زنان کورد در پاریس – فرانسه ارائه شد.
تمامی زندانیان سیاسی آزاد باید گردند!
عبدالله اوجلان آزاد باید گردد!