در تمام شهرهای جغرافیای ایران، قیامی نهایی و تعیینکننده در جریان است. حکومت سرکوبگر و نیروهای مزدورش در حال فروپاشیاند و تجربهای جمعی از مقاومت و آزادی شکل گرفته است که تمام آزادیخواهان در آن سهم دارند. نتیجهی این تظاهرات نه از طرف قدرتهای جهانی تعیین میشود و نه از پایتخت؛ بلکه در دل محلههای شهرها شکل میگیرد. درسی که از قیام علیه حکومت اقتدارگر میگیریم اینست وقتی مردم با همدیگر تجربه، شناخت و اعتماد مشترک دارند، حضورشان در خیابانها نیرومندتر، اثرگذارتر و امنتر میشود. از طرفی مسیر نفوذ و مصادره توسط اقتدارگرایان و مزدورها بسته میشود.
وقتی کمیتههای خودجوش و انقلابی محلهای با هم پیوند میخورند، از دل این پیوستگی، کمونهای شهری شکل خواهند گرفت. شبکهای افقی، پویا و پاسخگو که بدون سلطه اداره میشود و تصمیمگیری، هماهنگی و مسئولیت را میان همه تقسیم میکند. ارتباط میان کانتونها که خود حاصل مجموعه ای از کمونهای پیرامون می باشند بر پایهی تجربه و همکاری جمعی استوار است و به شبکهای زنده بدل میشود که محدود به مرکز و قدرت تحمیلی نیست، بلکه ارادهی جمعی در آن جریان دارد.
با ادامهی این مسیر، پس از فروپاشی حکومت تمامیتخواه، جامعه سرگردان نمیماند و نیازمند بازتولید دولت مرکزی نخواهند بود. زندگی، امنیت، بازسازی و تصمیمگیری جمعی از دل همان شبکهها جریان پیدا میکند و قدرت بهجای تمرکز در یک نقطه، در میان مردم تقسیم میشود. این مسیر آزادی و ادارهی جمعی را پایدار میکند و هرگونه تلاش برای مصادرهی ارادهی مردم را خنثی میسازد. خون تظاهراتکنندگان فرش قرمز هیچ ارباب و نیروی خارجی نخواهد شد؛ جامعه به صاحبان واقعی خود بازخواهد گشت.
در حال حاضر خطوط اینترنتی در شهرهای ایران قطع شده و رفقای فعال ارتباط خود را با ما از دست داده اند. با توجه به سوابق گذشته، این می تواند نشانه ای عمیقا نگران کننده از اوضاع سیاسی و احتمال قتل عام مجدد مردم مبارز توسط نیروهای امنیتی-نظامی دولت فاشیستی حاکم بر جغرافیای ایران باشد.
زن-زندگی-آزادی
جبهه آنارشیستی