نویسنده: جمال
تاریخ در حال تکرار و صفبندی مجدد است.
۲۶ ژانویه یادآور لحظهایست که در سال ۲۰۱۵، کوبانی پس از ۱۳۴ روز مقاومت سازمانیافتهٔ مردمی، داعش را از پای درآورد و به جهان نشان داد که ارادهٔ مردم میتواند ماشین مرگ را متوقف کند.
امروز همانند ۱۱ سال پیش، کوبانی دوباره در محاصره قرار گرفته است؛ محاصرهای همهجانبه که از سرما، قطع برق و آب، انزوای کامل ارتباط با جهان شروع میشود و با آتش مستقیم جنایتکاران جهادیست دولت هتش و همدستی آشکار دولت فاشیستی ترکیه و چراغ سبز امپریالیسم آمریکا ادامه پیدا میکند. محاصرهای که نه صرفاً نظامی، بلکه اقدامی جنایتکارانه برای نابودی زندگی، شکستن مقاومت و خفه کردن امکان زیستن آزادانه است؛ اما برای مبارزان روژاوا ، آنارکوملیتانت ها و تمام آزادیخواهان جهان ، کوبانی خط قرمز و مظهر مقاومت و آزدگی است.
همزمان، ایران در شعلههای قیام و سوگ میسوزد؛ سوگ برای جانهایی که بهدست رژیم اعدام و شکنجه (جاعش) به قتل رسیدند، و خشم مردمی که دیگر حاضر نیستند تحت سلطه بمانند و پایان سلطهٔ اجباری را فریاد میزنند.
این همزمانی اتفاقی نیست.
از کوبانی تا خیابانهای ایران، یک نبرد واحد جریان دارد: نبرد زندگی در برابر دولت های جنایتکار و کشتارگر.
قیام ایران، صدای جامعهایست که دیگر حاضر نیست قربانی تاجران جنگ، دولتهای ضدانسانی و ابرقدرتهای حافظ نظم مرگ باشد.
ما برای خونخواهی همهٔ کشتهشدگان قیامهای مردمی در جغرافیای ایران، برای آزادی زندانیان، برای حمایت از زخمیها و برای دفاع از کودکانِ محاصرهشدهٔ کوبانی در یک جبهه ایستادهایم؛ جبههای بیدولت، بیمرز و با پرچم سرخ و سیاه!
آزادیخواهان جهان، همبستگی موثرترین سلاح ماست.
بیطرفی وجود ندارد.
از کوبانی تا خیابانهای ایران، مقاومت یکیست.
و زندگی،
محاصرهناپذیر است.