برای زندگی و کرامت مردم ایران
ما در دل یک طوفان زندگی میکنیم. طوفانی که نه تازه است و نه گذرا. طوفانِ سرمایهداری، امپریالیسم، پدرسالاری و دولتهایی که مرگ را مدیریت میکنند، در حالی که از نظم، ثبات یا امنیت سخن میگویند. در این طوفان، بالادستان بر سر قلمروها، منابع و قدرت با هم رقابت میکنند؛ و فرودستان با بدنها، جانها، ترسها و امیدهایشان هزینه میدهند.
امروز در ایران، این طوفان با خشونتی ویژه فرود آمده است. مردم ایران بار دیگر علیه رژیم جمهوری اسلامی به جنبش درآمدهاند؛ رژیمی که در بهکارگیری سرکوبی خشن علیه کسانی که به خیابان میآیند، تردیدی به خود راه نمیدهد. این خیزشها نه رویدادی منفردند و نه واکنشی لحظهای؛ بلکه حاصل انباشتهٔ دههها ستم سیاسی، بهرهکشی اقتصادی، خشونت پدرسالارانه، سرکوب نظاممند و انکار حقوقاند. اینها مبارزاتیاند که از پایین زاده میشوند؛ از دل زندگی روزمرهٔ خفهشده، از سوی کسانی که دیگر نه میتوانند و نه میخواهند در سکوت فقط زنده بمانند.
در بالا، دولتها و قدرتها وضعیت را با عینک ژئوپولیتیک میسنجند: محاسبهٔ سودها، توازنهای منطقهای، مسیرهای انرژی و ائتلافهای مصلحتی. در بالا، جنایت عادیسازی میشود، توجیه میگردد یا پشت گفتمانهایی چون «ثبات»، «امنیت» یا «واقعگرایی سیاسی» پنهان میشود. در بالا، حتی کسانی که خود را دشمن رژیم ایران معرفی میکنند، وقتی کشتار در خدمت منافعشان باشد، از مشروعیتبخشی به آن ابایی ندارند.
اما در پایین، مردم ایران برای زندگی میجنگند:
در پایین زنانی هستند که هر روزه کنترل پدرسالارانه را به چالش میکشند.
در پایین کارگرانی هستند که سیاستهای نولیبرالی آنان را به فقر کشانده است.
در پایین دگرباشان جنسی، اقلیتهای مذهبی، مردمان تحت ستم، و ساکنان حاشیههایی هستند که زیر بحران آب، مسکن و کار له شدهاند.
در پایین کسانی هستند که بارها و بارها به خیابان آمدهاند؛ اغلب با دستهای خالی، بدون سازمانهای گسترده —که بهواسطهٔ سرکوب نابود شدهاند— و با این حال از هر اپوزیسیون نهادی فراتر رفتهاند.
ما با قاطعیت دستکاری و بهرهبرداری خارجی از این اعتراضات را محکوم میکنیم. هیچ قدرت خارجی، هیچ دولت شمال جهانی و هیچ پروژهٔ امپریالیستی حق ندارد رنج مردم ایران را به مهرهای در صفحهٔ شطرنج خود بدل کند. این ابزارسازی نهتنها مبارزات واقعی را تحریف میکند، بلکه با تبدیل مقاومتکنندگان به بهانهای برای سرکوبی هرچه وحشیانهتر، جان آنان را بیش از پیش به خطر میاندازد.
ما بر حق غیرقابلانکار ملتها برای تعیین سرنوشت خویش تأکید میکنیم. آزادی نه صادرشدنی است و نه موضوع معاملهٔ میان دولتها. هیچ مداخلهٔ امپریالیستی هرگز عدالت یا کرامت را برای مردمانی که مدعی «آزادسازی» آنان بوده، به ارمغان نیاورده است. تاریخ این را به ما آموخته و ویرانههایی که برجای میگذارد، بارها و بارها آن را تأیید میکند.
کسانی هستند که از بیرون، نگاهشان را به بالا میدوزند و نه به پایین: آنان که به نام نوعی «ضدامپریالیسم» کاذب، رژیم ایران را توجیه میکنند و نادیده میگیرند که همین رژیم علیه مردم خود منطقهای اشغال، آپارتاید، غارت و نولیبرالیسم را به کار میبندد؛ و نیز آنان که بدیلهای ارتجاعی، اقتدارگرا و وابسته را تبلیغ میکنند؛ بدیلهایی که وعدهٔ نجات میدهند اما همان سلطه را بازتولید میکنند.
اینها دوگانههای دروغیناند: بالا در برابر بالا. قدرت در برابر قدرت. و در پایین، مردماند که میان دو نیرویی گرفتار شدهاند که خود را متضاد مینامند، اما در عمل همسو عمل میکنند.
موضع ما روشن است: ما با دولتها نیستیم، با مردمایم. با آنان که مقاومت میکنند. و نه با فرادستان، بلکه با کسانی که برای زندگی میجنگند.
امروز، در حالی که مردم ایران با قطع ارتباطات، حکومت نظامی و جو شدید امنیتی در زندگی روزمره خود روبهرو هستند، ما فراخوان میدهیم که به هشدارهای رفقای زاپاتیستمان گوش بسپاریم: طوفان جهانی است؛ و هرکس گمان کند به او مربوط نیست، اشتباه میکند. در برابر این طوفان، نه منجیای از بالا وجود دارد و نه راهحلی تحمیلی. آنچه هست، امکان —و ضرورت فوری— پیوند دادن مبارزات از پایین است؛ بهرسمیت شناختن سرنوشت مشترک همهٔ آنان که در برابر سرمایه، امپریالیسم و همهٔ اشکال سلطه مقاومت میکنند.
دست خود را به سوی مردم ایران دراز میکنیم.
نه به عنوان قیم.
نه برای سخن گفتن به جای آنان.
بلکه برای گفتن این جمله: شما تنها نیستید.
چرا که مبارزه در ایران، همان مبارزه برای زندگی در همهجای دیگر است. و چون تنها از پایین، با هم و در کنار هم، میتوانیم با این طوفان روبهرو شویم و روزِ پس از آن را تصور کنیم.
از گوشهوکنار جهان، از دل مقاومت و سرکشی.
@IranPubWorkers