نویسنده: راوی

من برای شما از ایران می‌نویسم، جلوی تلویزیون نشسته‌ام و شاهد تظاهرات حامی حماس و جمهوری اسلامی توسط چپ‌های غربی و فعالان ضد جنگ هستم!

معترضان پرچم جمهوری اسلامی را حمل می‌کنند و حکومت اسلامی ایران با خوشحالی آن‌ها را به عنوان طرفداران بین‌المللی خود نشان می‌دهد!  شاید این معترضان فکر می‌کنند علیه امپریالیسم یا ترامپ ایستاده‌اند یا شاید فکر می‌کنند از فلسطین حمایت می‌کنند… که من قاطعانه می‌گویم این یک سوء تفاهم بزرگ است.

پرچمی که این چپ‌ها حمل می‌کنند حتی نماد محلی و مورد حمایت گسترده نیست… جامعه‌ای که من در آن زندگی می‌کنم متنوع است و مسلمانان و گروه‌های دیگر در کنار هم زندگی می‌کنند، پس یک نماد خاص اسلامی را نمی‌توان به عنوان پرچم و نماد محلی جامعه دانست که نماینده جمعیت بزرگی از ما باشد

این نماد بیشتر متعلق به یک حاکمیت شیعه اسلامی است که یک نظام تمامیت‌خواه تئوکراتیک آن را نمایندگی میکند.

این حکومت معترضان را برای خواستن حقوق اولیه‌شان سرکوب میکند و می‌کشد… اینجا در ایران، رسانه آزاد نداریم. اینترنت قطع است و ده روز است که تلاش می‌کنم به اینترنت بین‌المللی وصل شوم تا ببینم در دنیا چه می‌گذرد!

تلویزیون‌های ماهواره‌ای توسط حکومت مسدود شده‌اند و فقط یک درصد کاربران شبکه‌های اجتماعی ایرانی به اینترنت بین‌المللی در ایران دسترسی دارند… این رژیم اسلامی دسترسی را فراهم کرده است!

فقط برای اینکه کسانی صدای نظام باشد و آنچه جمهوری اسلامی می‌خواهد را در شبکه‌های اجتماعی منتشر کند، در حالی که بیشتر مردم عادی در دسترس نیستند.

ایران آفلاین است و ایران آزادی و شانس فریاد زدن ندارد!. دوستان، برادران و خواهران من در زندان هستند و تحت حکم اعدام اند برای درخواست زندگی بهتر، برای داشتن غذا روی میز یا برای دفاع از هویت شان و کسی که هستند و حمایت از عقایدشان تحت سرکوب اند.

اگر عضو جامعه LGBT باشید، در ایران تحت اشغال جمهوری اسلامی با حکم اعدام روبرو خواهید شد. و همزمان بعضی چپ‌های غربی (که بعضی از آن‌ها هم عضو جامعه LGBT هستند) از حقوق و آزادی‌های اولیه خود استفاده می‌کنند تا به جای ما صحبت کنند و از رژیم اسلامی حمایت کنند وقتی صدای ما خاموش است! … تا نشان دهند چقدر از ترامپ و محافظه‌کاران غرب متنفرند!… این را می‌گویند اعتراض بشردوستانه؟ … البته که نه… من می‌بینم این فعالان جعلی ضد امپریالیسم عکس‌های دانش‌آموزان کشته‌شده را به تظاهرات می‌آورند… آن دانش‌آموزانی که توسط اسرائیل کشته شدند… این داستان غمناک جنگ است. اما این فعالان دانش‌آموزان دیگری را که هم‌زمان توسط جمهوری اسلامی به قتل رسیدند نادیده می‌گیرند… من خودم را ایرانی می‌دانم و دوست دارم به عنوان یک انسان دیده شوم، نه به عنوان ابزاری سیاسی برای به دست آوردن منافع سیاسی…

اندوه ما و جان فرزندان ما که در این جغرافیا زندگی می‌کنند ارزشمند است و ابزاری نیست که احزاب مختلف سیاسی بر سر آن چانه‌زنی کنند و قطعات مختلف آن را برای رسیدن به اهداف خود استفاده کنند… من اجازه نمی‌دهم صهیونیست‌های افراطی با رفتار جمهوری اسلامی جنایاتشان را سفید کنند و همچنین اجازه نخواهیم داد که حامیان غربی حماس با نشر داستان هایی یک طرفه از جمهوری اسلامی قهرمان بسازند در حالی که ایران با سکوت فرو برده شده است.