نویسنده: هاسّه-نیما گُلکار
هر گونه شادی وشادکامی به ویژه «جشن نوروز» در تمامّیت آن، خَدَنگی مرگ بار در چشم و قلبِ دولت فاشیستی اسلامی–شیعی حاکم بر ایران است!
توجّه: در شرایط کنونی و با توجه به جنگ و سرکوبهای خونین و کُشته شدن هزاران معترض، بعید است که بسیاری از مردم اندوهگینِ کشور بتوانند امسال نوروز را با شادی و آرامش واقعی جشن بگیرند.
نوروز جشنوارهای مردمی است که از ترکیب دو واژه «نو» و «روز» ساخته شده است. این واژه نشاندهنده نخستین روز فصل بهار و لحظه «اعتدال بهاری» است؛ زمانی که هر ساله بر پایه تقویم ایرانی، میان روزهای بیستم تا بیستویکم ماه مارس میلادی رُخ میدهد.
اعتدال بهاری هنگامی روی میدهد که خورشید از صفحه استوای آسمانی عبور کُند و مرز میان نیمکره جنوبی و شمالی را پشت سَر بگذارد. این رویداد نَه یک روز کامل، بلکه لحظهای دقیق است؛ لحظهای که به محل جغرافیائی ما بر روی زمین نیز وابسته می باشد.
این لحظه ویژه در سال ۲۰۲۶ در روز جمعه ۲۰ مارس، دقیقن در ساعت ۱۸:۱۵:۵۹ به وقت ایران و ساعت ۱۵:۴۵:۵۹ به وقت اروپای مرکزی رُخ میدهد. در همین لحظه، سال نو ۱۴۰۵ خورشیدی- اسلامی آغاز میشود. البته برخی از ایرانیان، بر اساس دیدگاههای فرهنگی یا سیاسی خود، شیوههای دیگری برای شمارش سال به کار میبَرند.
ریشههای تاریخی نوروز هنوز بهطور کامل روشن نیست، اما به عنوان یک جشن بهاری بیش از سه هزار سال است که در فلات ایران جشن گرفته میشود. امروزه نوروز در بسیاری از مناطق جهان نیز برگزار میگردد، از جمله: افغانستان، آلبانی، ارمنستان، آذربایجان، گرجستان، عراق، قزاقستان، کوزوو، قرقیزستان، کوردستان، روسیه، سوریه، تاجیکستان، تورکیه، تورکمنستان و اوزبکستان، …
در تاریخ ۲۳ فوریّه ۲۰۱۰، مجمع عمومی “سازمان ملل متحد” نوروز را به عنوان «روز بینالمللی نوروز» به رَسمیّت شناخت.
جشنهای نوروزی به طور سُنتی شامل سه بخش هستند:
الف) جشن آتش یا چهارشنبهسوری
ب) جشن نوروز(سُفره هفتسین)
پ) جشن سیزدهبِدر
یکی از مُهمترین نمادهای نوروز سفره هفتسین است که شامل هفت عنصر نمادین میشود که با حرف «س» آغاز میشوند. اگرچه برداشتها از معنای این نمادها متفاوت است، اما معمولن چنین تفسیر میشوند:
۱) سَبزه: نماد تولّد دوباره
۲) سَمنو: نماد فراوانی و رفاه
۳) سِنجد: نماد عشق
۴) سیر: نماد سلامتی و دارو
۵) سیب: نماد زیبائی و تندرستی
۶) سُماق: نماد طلوع خورشید
۷) سِرکه: نماد شکیبائی و طول عمر
علاوه بر اینها، معمولن اشیای زیر نیز بر رویِ سفره قرار میگیرند:
گل سُنبل: نماد آمدن بهار
سِکه: نماد ثروت
آینه: نماد حقیقت
شمع: نماد آگاهی و روشنائی
تخممرغهای رنگی: نماد زایش و زندگی
اِسپند: نماد دوری از بَلایا
شیرینی و آجیل: نماد شادی و جشن
کتاب شعر از بزرگان ادب فارسی (و گاه کتابی دینی)
پایان جشنهای نوروزی در روز سیزدهم فروردین (۲ آوریل) است؛ روزی که مردم برای گذراندن وقت در طبیعت به بیرون از خانه میروند. در این روز بسیاری از ایرانیان با شادی به دامن طبیعت میروند و سبزه سفره هفتسین خود را به آب روان میسپارند.
«چُنان نماند و چنین نیز هم نخواهد ماند» — حافظ شیرازی (۱۳۲۵-۱۳۹۰ میلادی)
مَردمان مُتحد شکستناپذیرند!
پایدار باد جشنهای نوروزی!
نَه به مُلا، نَه به شاه، نَه به جنگ!
زن — زندگی — آزادی!