از اواخر دسامبر ۲۰۲۵ تا اوایل ژانویه ۲۰۲۶، موجی از اعتراضات گسترده در سراسر ایران شکل گرفت. این اعتراضات در پی تورّم افسارگسیختهای آغاز شد که قیمت کالاهای اساسی را از دسترس مردم عادی خارج کرد. این بحران صِرفن نتیجه ی تحریمها یا فروپاشی اقتصادی نیست، بلکه حاصل انباشت طولانیمدت حاکمیت اقتدارگرا، فساد، اقتصاد رانتی و سیاستهای نولیبرالی ضد مردمی است.
برای بسیاری، این بحران به معنای ویرانی اجتماعی بوده است. افزایش هزینه کالاهای اساسی، تأمین نیازهای اولیّه را برای مردم غیرممکن کرده است. این وضعیت با بیکاری بالا، کمبود آب، حذف یارانهها، نابرابری جنسیتی، شکاف شدید اقتصادی، سرکوب سیاسی، ستم اِتنیکی، تبعیض مذهبی و انواع سیاستهای محدودکننده دولتی که همچنان جامعه را خفه میکنند، وخیمتر شده است. همین انباشت نابرابری در طول دههها مردم را علیه رژیم تئوکراتیک به خیابانها کشانده است. در عرض چند روز، اعتراضاتی که با مطالبات اقتصادی آغاز شده بود، به یک بحران سیاسی گستردهتر تبدیل گردید و مطالبات به حوزههای گوناگون گسترش یافت.
همانند موجهای قبلی اعتراضات، رژیم تئوکراتیک با سرکوب شدید به خشم عمومی پاسخ داد. ظرف چند روز از آغاز اعتراضات، دولت محدودیتهای اینترنتی اِعمال کرد. در این شرایط، دستگاههای سرکوب، بهویژه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، با استفاده از گلولههای جنگی به سوی معترضان در خیابانها آتش گشودند. تعداد دقیق قربانیان همچنان نامشخص است، اما گزارشهای مختلف حاکی از آن است که بسیاری کشته شدند، هزاران نفر بازداشت شدند و برخی دیگر بهطور قهری ناپدید گردیدند. دولت ایران از طریق رسانههای تحت کنترل خود، معترضان را به عاملان خارجی یا مزدوران صهیونیستی متهم کرد. این اتهامات بیاساس برای توجیه سرکوب وحشیانه تحت عنوان «ثبات و امنیت ملی» به کار گرفته شده است.
در میان این وضعیت، حدود یک ماه بعد، ایالات متحده آمریکا و اسرائیل تحت رهبری دونالد ترامپ و بنیامین نتانیاهو حملاتی را علیه ایران آغاز کردند که زیرساختهای نظامی، دولتی و غیرنظامی را هدف قرار دادند. این حملات به کشته شدن هزاران نفر، از جمله غیرنظامیان و کودکان، انجامید. این مداخله نه تنها «آزادی» به همراه نداشت، بلکه نشان داد که قدرتهای امپریالیستی تنها منافع راهبردی خود را دنبال میکنند. ما این تجاوز را قاطعانه بهعنوان اقدامی ارتجاعی و ضدانقلابی رد میکنیم. تاریخ نشان داده است که مداخله امپریالیستی هرگز آزادی را برای هیچ مردمی به ارمغان نیاورده است. رهائی مردم ایران تنها بهدست خود مردم ممکن است، نه با بمبهائی که از آسمان فرود میآیند.
در میانه این جنگ امپریالیستی، رژیم تئوکراتیک جنگ خود علیه مردم را ادامه داده است. تحت بهانه «وضعیت اضطراری جنگی»، رژیم عَملن کنترل نظامی اعلامنشدهای را اعمال کرده است. ایستهای بازرسی نظامی، از جمله با استفاده از سربازان کودک، در فضاهای عمومی برای نظارت بر جامعه ایجاد شدهاند. قطع اینترنت همچنان ادامه دارد تا جریان اطلاعات مسدود شود. بازداشتهای خودسرانه، حبس و اعدامهای گسترده زندانیان سیاسی ادامه دارد. در این میان، دو تن از رفقای آنارشیست ما نیز در میان بازداشتشدگان هستند: سهیل عربی که در ۱۰ مارس بازداشت شد و افشین حیرتیان که پیش از موج اخیر اعتراضات دستگیر شده بود.
همچنین گزارشهائی وجود دارد مبنی بر اینکه نیروهای نظامی از مناطق مسکونی غیرنظامی بهعنوان پوشش و از زندانیان سیاسی بهعنوان سپر انسانی استفاده کردهاند. در مناطق محل سکونت جوامع اتنیکی، مانند مناطق کوردستان و بلوچستان که پیشتر از کانونهای اعتراض بودند، گفته میشود سپاه پاسداران بمبارانهای شدیدی انجام داده است. تعداد تلفات در این مناطق هنوز مشخص نیست، اما احتمالن به صدها یا حتی هزاران غیرنظامی میرسد.
همبستگی ما با مردم ایران است و تنها با مردم. با کسانی که برای مقابله با رژیم تئوکراتیک و مطالبه حقوق خود به خیابانها آمدهاند؛ با کسانی که تحت سرکوب دولتی رنج کشیدهاند؛ و با کسانی که قربانی جنگ امپریالیستی شدهاند. همچنین همبستگی خود را با تمامی زندانیان سیاسی در ایران، بهویژه دو رفیق آنارشیست ما، سهیل عربی و افشین حیرتیان، اعلام مینمائیم. ما خواستار آزادی فوری تمامی زندانیان سیاسی و پایان دادن به بازداشتها و اعدامهای خودسرانه هستیم.
تا زمانی که همه آزاد نشوند، هیچ فردی آزاد نیست!
همه زندانیان سیاسی در ایران را آزاد کنید!
سهیل عربی و افشین حیرتیان را آزاد کنید! اعدام زندانیان سیاسی را متوقف کنید!
نه ملا، نه شاه!
نه به جمهوری اسلامی فاشیستی جنایتکار!
نه به سلطنت پهلوی!
زن – زندگی – آزادی!
زنده باد همبستگی جهانی!
تنها یک راه حل برای ایران وجود دارد: “آنارشی”!
” زنده باد آنارشیسم!
۲۳ آوریل ۲۰۲۶