نویسنده : راوی
در ایران بسیاری از پدیده ها و اشیا و ایده ها به مرز نابودی و لودگی رسیده اند.
ابزار زندگی فرسوده اند.خیابان ها توسط کالتی از مذهبیون آماده به کشتار ناامن اند.بی کاری و بی پولی شدید در جریان است.مهارت ها ارزشی ندارندچون تولیدی و آزادی در کار نیست.
و هیچ آینده و امکان پیش بینی پذیری وجود ندارد.
ما هیچ حقوقی نداریم.چون قدرت و آزادی برای ما وجود ندارد. یک روز اینترنت مان را می دزدند و روز دیگر نان مان را و گاهی آقایان بالاسر اراده می‌کنند و هزاران نفر از مردم این جامعه را می‌کشند.
هرچیزی که ربطی به کرامت و ارزشمندی داشته باشد اینجا نایاب است.
من می خواهم که گران باشم و تکریم شوم.می خواهم که انتخاب کنم و نه فقط دوام بیاورم.
آرزو دارم یک بار صاحب زندگی ام باشم و انسان انگاشته شوم.
جمهوری اسلامی سرزمین من را غارت کرده است.آن ها آینده کودکان و جوانان این سرزمین را دزدیده اند.و به اندوخته سالخوردگان دستبرد می زنند.
به مردها حمله می‌کنند.کوییر ها را اعدام می‌کنند.و زن ها را با موهایشان روی آسفالت خیابان ها می‌کشند.
آن ها کودکان سرزمین من و ما را میکُشند.

در این وضعیت همه چیز و هر تلاشی بی معنا می‌شود.مهم نیست که چه کسی هستی و چه قدر تلاش کرده ای تا زمانی که مالک خانه و زندگی ات نیستی امکان زندگی کردن و رشد کردن نخواهی داشت و هویت ات تهی می گردد.

این دلیلی است که من با جمهوری اسلامی می جنگم.این دلیلی است که ما با آن ها می جنگیم.
ما برای آدم انگاشته شدن ایستاده ایم.