دوازدهم خرداد ماه سال 1362 (دوم ژوئن 1983) : پنجاه و نه انسان که جمهوری اسلامی تلاش کرد تا محو کند.
چهل و سه سال پیش امروز در یک سپیده دم جمهوری اسلامی پنجاه و نه جوان را در زندان تبریز به قتل رساند. به جرم کورد بودن. محاکمه آنها فقط چند دقیقه طول کشید. حتی اجازه ندادند آخرین نامه را برای عزیزانشان بنویسند.
برخی بسیار کم سن و سال بودند.
آنها دانشجویان٬کارگران و کنشگران جوان مههاباد بودند که اواخر سال 1361 در جریان موج های سرکوب هماهنگ شده به دستور فرماندار مههاباد حمیدرضا جلالی پور٬ با هماهنگی اردوگاه نظامی حمزه و با حمایت صریح وزیر کشور آن زمان علی اکبر ناطق نوری بازداشت شده بودند.
به تبریز منتقل شدند٬ در دادگاهی که فقط چند دقیقه طول کشید محکوم به مرگ و تیرباران شدند.
حکومت در بیانیه ای که در مههاباد منتشر کرد اعدامشان را تایید کرد. فقط اسامی را نوشتند و نیازی به توضیح و توجیه بیشتر ندیدند. خود کورد بودن و حمایت از سازمان های سیاسی کوردستان کافی بود.
این تاریخ باستانی نیست. افرادی که دستور این کشتار را دادند٬ چهره های حاشیه ای نبودند٬ آنها بخشی از ساختار نهادی جمهوری اسلامی بودند.
این روش٬ بازداشت های جمعی٬ انتقال در سکوت٬ محاکمه جعلی بسیار سریع و در نهایت اعدام دوباره از سالهای 1401٬1398٬1367 و اخیرا در سالهای 1404 و 1405 تکرار شد. حکومت هرگز شیوه خودش عوض نکرد٬ فقط قربانیانش را عوض کرد.
اینها اسامی این پنجاه و نه نفر هستند٬ تمام آنها:
عباس حسین پور٬عباس یوسفی٬عبدالله تحریریان٬ابوبکر شکری٬احمد کروبی٬علی آباده٬علی بانه یان٬علی بازیان٬علی غواره٬علی گل پرست٬علی مزنه٬علی صالحی٬ فریدون شنگه٬غلامرضا بارزی٬حامد محمود کندی٬حسن جهانیان٬حسن رحمانیان٬هژار کریمی،همایون نیلوفری،حسین کلهری،ابراهیم امینی،ماشاالله نادری،کمال چاوشینی،کمال کریمی،کامران ظاهر حجازی،کریم کاوه،کریم رحیمیان،کاظم خاتونی،خالد رحیمی آذر،خالد صفایی،خالق بارزانی،خضر رنگین،مقصود محمودی،محمود ریازی،منصور جناح،محمد فاروق بازیار،محمد ابوبکری،محمد امین احمدی،محمد حسینی،محمد مسعودی،محمد علیایی،محمد سلیمی،محمد امین صفا،ملا حسن لاجوردی،مصطفی فقری،مصطفی عصمتی، رحمان خضرپور،رحمان رحیمی،صالح فرهودی،صالح مام ابراهیمی،سید ابراهیم احمدی،سید محمود سید محمودی،شکری نادری،سیامک سقزی،سلیمان حسن زاده،وفا الیاسی،یوسف ایازی،یوسف حبیب پناه و یوسف حسن زاده.
پنجاه و نه نام٬ پنجاه و نه زندگی٬ پنجاه و نه انسان که جمهوری اسلامی در یک سپیده دم تلاش کرد تا محو کند.
دوازدهم خرداد ماه هر سال مردم تلاش میکنند در مههاباد کنار مزارشان تجمع کنند. هر سال با سرکوب و بسته شدن دروازه های گورستان توسط نیرو های امنیتی روبرو میشوند که سعی میکنند حتی جلوی سوگواری را هم بگیرند.
سال ٬1402 چهل سال پس از این کشتار٬ مردم بار دیگر جلوی در های بسته گورستان تجمع کردند. عکس این پنجاه و نه نفر را در دست داشتند و در کنار آن عکس کسانی که در قیام زن-زندگی-آزادی جان باختند.
حکومت همیشه در تلاش بوده تا آنها را محو کند اما موفق نتوانست٬ هرگز نمیتواند.
کشتار دوازدهم خرداد 1362
در تاریخ کوردستان یک پاورقی نیست بلکه بخشی است از یک سیاست متداوم: حذف سیستماتیک زیست سیاسی کورد ها با اعدام٬ناپدید شدن،سرکوب فرهنگی و ویرانی اقتصادی. جمهوری اسلامی از روزهای اولش علیه مردم کوردستان اعلام “جنگ مقدس” کرد٬ جنگی که تا امروز ادامه داشته.
ما فراموش نمیکنیم. ما نمیبخشیم. ما نامشان را زنده نگه میداریم.
ژن-ژیان-ئازادی
نه ملا! نه شاه! نه جنگ!