این هفته ارتش آزادیبخش بلوچستان چیزی منتشر کرد که تاکنون هرگز منتشر نکرده بود: هویت و تصویر یک فرمانده زن. نام او شهناز بلوچ است و فرماندهی شاخه زنان ارتش آزادیبخش بلوچستان را بر عهده دارد. ظاهر او٬مسلح و در لباس سنتی بلوچ نه تنها یک پیشرفت نظامی بلکه یک پیشرفت سیاسی است.
ما به عنوان آنارشیست ها تحلیل خود را از مبارزه مسلحانه داریم.
اما ما اینجا هستیم تا صراحتا بگوییم: بلوچ ها وجود دارند٬مقاومت آنها وجود دارد و زنان ایستاده در این عکس تروریست نیستند٬ آنها مبارزان آزادی خواه هستند.
بلوچ ها چه کسانی هستند؟
مردم بلوچ میان سه جغرافیای سیاسی ایران٬افغانستان و پاکستان تقسیم شده اند٬ توسط مرزهایی که بدون رضایت آنها کشیده شده٬ به نفع قدرت هایی که اهمیتی به رضایت مردم نمیدهند.
حدود پنج میلیون بلوچ در جغرافیای ایران٬ حدود پانزده میلیون در جغرافیای پاکستان و تعداد کمتری در جغرافیای افغانستان.
هر سه حکومت با آنها به شکل برخورد کرده اند: مثل منابعی که باید استخراج شوند و مشکلاتی که باید مدیریت شوند.
در “بلوچستان ایران” تبعیض سیستماتیک از هرجایی بیشتر است
این منطقه بالاترین نرخ فقر و بیسوادی٬کمترین نرخ سرمایه گذاری زیر بنایی و بیشترین آمار اعدام را در تمام جغرافیای ایران دارد.
جمهوری اسلامی به هرگونه بیان فرهنگی٬زبانی و سیاسی هویت بلوچ با دستگیری و اعدام های جمعی پاسخ داده است.
در “بلوچستان پاکستان” هم همین الگو تکرار میشود: ناپدید شدن مبارزان٬عملیات های نظامی،سرکوب سیستماتیک زبان و فرهنگ بلوچی٬استخراج منابع طبیعی(سوخت های فسیلی٬مس٬طلا) در حالی که مردم محلی آب آشامیدنی و برق ندارند.
هردوی این دولت ها به کسانی که مقاومت کنند میگویند تروریست٬دهه هاست که آنها را تروریست خطاب میکنند.
این باعث نشده که مقاومت از بین برود٬ فقط شنیده شدن صدای آنها را سخت کرده است.
شهناز بلوچ و زنان مبارز
شهناز بلوچ در ویدیویی که توسط ارتش آزادیبخش بلوچستان منتشر شده است دولت پاکستان را به سرکوب مردم بلوچ و نقض حقوق آنها متهم میکند. او با بیان اینکه جوامع بلوچ علیه زنان تبعیض قائل نمیشدند٬ استعمار و دولت پاکستان را عامل تفرقه میان بلوچ ها و تضعیف ساختار فرهنگی و اجتماعی بلوچستان دانست.
او از حضور زنان در این مقاومت ستایش کرد و اعلام کرد زنان دیگر اهداف حاشیه ای نیستند.
او اظهار داشت که زنان در ارتش آزادیبخش بلوچستان در کنار مردان وظایف رهبری و فرماندهی را بر عهده دارند.
او این درگیری را جنگی تحمیلی بر مردم بلوچستان توصیف کرد و همینطور بیان کرد که مقاومت بر پایه آگاهی و منطق بنا شده٬ نه احساسات.
معرفی رسمی یک فرمانده زن را تحلیلگران به عنوان تغییر استراتژی رسانهای ارتش آزادیبخش بلوچستان و تلاشی برای گسترش تاثیر اجتماعی میان جوامع بلوچ و نشانه ای از تغییر ساختاری در این سازمان توصیف میکنند.
مشارکت زنان در مقاومت بلوچستان چیز تازه ای نیست٬اما دید شدنشان در رسانه ها و رسمی شدنش چیزی تازه است.
تحلیل آنارشیستی
ما مبارزه مسلحانه را شیدا وار نمیسازیم.ما بهای آن را میدانیم و میدانیم که چه کسانی بهای آن را میپردازند٬ همیشه فقیر ترین ها و حاشیه نشینان٬ کسانی که در منطقه ای آن درگیری رخ میدهد زندگی میکنند هستند که بهای آن را میپردازند.
اما ما چارچوبی که عمل مقاومت علیه استعمار را تروریسم میخواند رد میکنیم.
پاکستان ارتش آزادیبخش بلوچستان را تروریست میخواند٬ ایران کنشگران بلوچ را تروریست میخواند٬همان دولت هایی که مردم را بخاطر هویت اتنیکیشان ناپدید و اعدام میکنند٬همان دولت هایی که دهه هاست منابع طبیعی بلوچستان را غارت میکنند٬این دولت ها تعیین میکنند که چه کسی تروریست است و چه کسی مدافع امنیت ملی.
ما این برچسب را رد میکنیم چرا که مردم بلوچ حق دارند در برابر استعمار محل زندگی خود٬حذف فرهنگ خود و فقر سیستماتیک که توسط دولت ها بر آنها تحمیل شده است٬ مقاومت کنند.
و ما میبینیم که چه اتفاقی برای زنان میافتد.
مشارکت رو به رشد زنان در مقاومت بلوچستان نشان دهنده افزایش آگاهی سیاسی پس از دهه ها آسیب جمعی و سرکوب هویت بلوچ است.
وقتی یک زن بلوچ تفنگ به دست میگیرد بدون دلیل چنین کاری نکرده است٬زمانی این کار را میکند که برادرانش ناپدید شدند٬زبانش در مدارس ممنوع شده٬منابع طبیعی محل زندگی اش غارت شده و تمام راه های اعتراض مسالمت آمیز با زندان و اعدام مواجه شدهاند.
تصویر شهناز بلوچ با لباس سنتی بلوچ ها در کنار دیگر مبارزان یک تصویر تبلیغاتی دور از واقعیت نیست،این تصویر مردمی است که پس از دهه ها مبارزه به اشکال مختلف٬ مجبور شدند اسلحه به دست بگیرند.
بلوچستان در آن سوی مرزها
وضعیت زنان بلوچ در “بلوچستان ایران” که با مرزی که از نظر فرهنگی هیچ معنایی ندارد از همتایان خود در پاکستان جدا شدند همانقدر فجیع است و همانقدر نادیده گرفته میشود.
در “بلوچستان ایران” زنان با بار سهگانه ای روبرو هستند که قبلا درباره آن نوشته ایم: سرکوب جنسیتی٬سرکوب هویت ملی و سرکوب طبقاتی.
این منطقه به طور سیستماتیک توسعه نیافته است.
آمار کودک همسری در بلوچستان بیشترین آمار در جغرافیای ایران است. نرخ مرگ و میر مادران در زمان تولد فرزند بیشترین آمار در تمام ایران است. دسترسی به آموزش دختران بسیار محدود است.
جمهوری اسلامی لایه دیگری از سرکوب سیاسی را به این ساختار اضافه کرده: کنشگران بلوچ از جمله زنان بازداشت٬شکنجه و اعدام میشوند. این منطقه تقریباً هیچ پوششی در رسانه های بین المللی دریافت نمیکند٬ در واقع مردمش نامرئی هستند.
زنان بلوچستان در هر دو طرف مرزی که بدون رضایت آنها کشیده شده در حال مبارزه علیه پرچم های مختلف تحمیلی هستند.
همبستگی چطور به نظر میرسد
به عنوان آنارشیست ها همبستگی ما با مردم بلوچ در جغرافیای ایران٬پاکستان و افغانستان بی قید و شرط است.
همبستگی با مردمی که بیش از یک قرن توسط دولت ها سرکوب٬متفرق٬استعمار و نادیده گرفته شدهاند.
همبستگی با کسانی که حاضر نشدند این وضعیت را تحمل کنند.
لحظه ظهور شهناز بلوچ به عنوان یک فرمانده زن لحظه ارزشمندی است زیرا نشان دهنده امتناع مردم بلوچ از حذف شدن هویتشان و نامرئی ماندن است.
زنانی که این امتناع را رهبری میکنند لایق دیده شدن و به یاد سپرده شدن هستند.
بلوچ ها هرگز فراموش نخواهند شد.ما هرگز فراموش نخواهیم کرد.
منبع ؛ کانال انگلیسی جبهه آنارشیستی
