ما، زنان آنارشیست جغرافیای ایران، با اندوه، خشم و امید، در کنار زنان و مردمی می‌ایستیم که این روزها در هرات علیه سرکوب، تبعیض و آپارتاید جنسیتی به خیابان آمده‌اند. گزارش‌ها از بازداشت زنان، سرکوب اعتراضات و استفاده از خشونت علیه معترضان در هرات، بار دیگر نشان داده است که مبارزه برای آزادی زنان در افغانستان همچنان با هزینه‌ای سنگین همراه است.

ما مرزهای سیاسی را به رسمیت نمی‌شناسیم، زیرا ستم نیز مرزی نمی‌شناسد. آنچه امروز بر زنان افغانستان می‌رود، تنها مسئله یک کشور نیست؛ مسئله تمام انسان‌هایی است که علیه سلطه، اقتدارگرایی و کنترل بدن و زندگی زنان مبارزه می‌کنند.

از نگاه ما، آزادی زنان نه هدیه دولت‌هاست و نه امتیازی که بتوان آن را از بالا اعطا یا سلب کرد. آزادی، حقی است که در کنش جمعی و مقاومت روزمره آفریده می‌شود. زنانی که در هرات، کابل، مزار و دیگر شهرهای افغانستان در برابر استبداد ایستاده‌اند، بخشی از تاریخ جهانی مقاومت هستند.

ما اعلام می‌کنیم که سرنوشت زنان ایران و افغانستان به یکدیگر گره خورده است. استبداد دینی، مردسالاری، ملی‌گرایی افراطی و هر شکل از سلطه که انسان را به فرمانبرداری و سکوت فرامی‌خواند، دشمن مشترک ماست. در برابر این نظم‌های سرکوبگر، همبستگی فراملی، خودسازمان‌دهی و مقاومت از پایین را تنها راه رهایی می‌دانیم.

ما یادآور می‌شویم که سکوت جهان در برابر سرکوب زنان افغانستان، به معنای مشارکت در تداوم این خشونت است. آزادی زنان افغانستان نه موضوعی حاشیه‌ای، بلکه یکی از مهم‌ترین میدان‌های نبرد برای کرامت انسانی در عصر حاضر است.

از همه گروه‌های آزادی‌خواه، تشکل‌های مستقل زنان، شبکه‌های آنارشیستی، کنشگران اجتماعی و تمامی انسان‌های آزاده می‌خواهیم که صدای زنان افغانستان را بازتاب دهند، از مبارزات آنان حمایت کنند و اجازه ندهند که این مقاومت در انزوای رسانه‌ای و سیاسی خاموش شود.

https://t.me/AnarchistFront