نویسنده: رهیاب
دولتها همواره و در هر شرایطی، برای حفظ و تقویت قدرت و منافع خود، مردم را قربانی کردهاند. آنها به شکلی بیانصافانه و گستاخانه از ارزشها، خواستها و مبارزات مردمی سوءاستفاده نمودهاند.
ترامپ نیز برای پیشبرد اهداف سیاسی و منافع دولت خود، از اعتراضات مردمی و مطالبات مشروع مردم ایران به عنوان ابزاری برای فشار بر جمهوری اسلامی استفاده کرد. از یکسو، اعتراضات مردم ایران با برچسب «آمریکایی ـ اسرائیلی» مواجه شد و این بهانه را در اختیار سرکوبگران جمهوری اسلامی قرار داد تا با مشروعیت بیشتری مردم را سرکوب کنند. از سوی دیگر، همان اعتراضات به ابزاری برای پیشبرد اهداف سیاسی قدرتهای خارجی تبدیل شد.
در این میان، جنگهای احمقانه و رقابتهای قدرت نیز هزاران انسان بیگناه را زیر بمبها و آوار نابود کرد و خسارتهای جبرانناپذیری بر مردم تحمیل نمود.
ما این الگو را بارها و بارها در نقاط مختلف جهان دیدهایم. نمونه برجسته آن، معامله میان دولت آمریکا و طالبان در افغانستان بود.
دولت آمریکا در طول سالهای گذشته دروغهای آشکار فراوانی گفته است. یک روز از نابودی جمهوری اسلامی سخن میگوید و مردم را به اعتراض تشویق میکند، اما روز دیگر ترامپ اعلام میکند که به دنبال تغییر رژیم نیست و تنها میخواهد مانع دستیابی ایران به سلاح هستهای شود. در هر مقطع، متناسب با منافع سیاسی خود سخنی تازه میگویند و رسانههای همسو نیز همان روایتها را گسترش میدهند.
همین وضعیت را در افغانستان نیز شاهد بودیم. در آغاز اشغال افغانستان گفتند که برای دولتسازی و ملتسازی آمدهاند. سپس ادعا کردند که هدفشان نابودی تروریسم است. اما در نهایت، همان گروهی را که سالها به عنوان تروریست معرفی میکردند، دوباره به قدرت رساندند.
توافق امروز میان آمریکا و ایران، مرا به یاد ۱۵ آگست و واگذاری افغانستان به طالبان میاندازد؛ روزی که بار دیگر ثابت شد دولتها نه بر اساس ارزشها و آرمانهای انسانی، بلکه بر مبنای منافع و محاسبات قدرت تصمیم میگیرند.
پیام اصلی من از نگارش این متن نیز همین است: به وعدهها و سخنان دولتها اعتماد نکنید. آنها بارها دروغ گفتهاند و باز هم دروغ خواهند گفت. در همین پنج سال حاکمیت طالبان نیز دولتهای مختلف بارها از نام حقوق زنان، آزادیهای مدنی، آموزش و سایر ارزشهای انسانی استفاده ابزاری کردهاند و در نهایت بر سر همان ارزشها معامله نمودهاند.
هیچ امیدی به دولتها نبندید. آزادی و رهایی را نمیتوان از قدرتهای سیاسی انتظار داشت. اگر قرار است رژیمی سرنگون شود و جامعهای آزادتر شکل بگیرد، این وظیفه و مسئولیت خود مردم است که برای آن مبارزه کنند.