نویسنده: یکی بدون اون یکی

یعنی هر روز صبح پیاده میرم سرکار و پیاده برمیگردم.
محل کارم نزدیکه و واسه سلامتی خوبه؟
اصلا نیست.اما برای داشتن پول ناهار مجبورم.

ناهار چی می خورم؟
قبلا که نودل ارزون بود بیشتر نودل می خوردم.اما الان تقریبا پولم نمیرسه.
خیلی وقت ها کیک و آب می خورم.

لباس؟ هنوزم می خرم اما چند سالیه که پول ندارم. غیر از لباس دست دوم چیز دیگه ای خریداری کنم.

تفریح؟ راستش نه. پول نداریم با هم بیرون بریم.همه کم و بیش از همدیگه خجالت میکشیم.

آینده؟ بیخیال بابا.
زنده بمونم خودش خیلیه.
رابطه عاطفی؟ کاش می شد اما ارزش ادما از داشته ها و وضعیت مالی شون جدا نیست.نشد دیگه.

غر میزنم؟
شاید. ولی نذاشتن داد بزنیم.

فقیرم؟
هستم اما بقیه هم مثل من اند.بنابراین دیگه فقر و گرسنگی یه چیز ویژه حساب نمیشه.
من هنوز زنده ام اما خیلی ها از فرط فقر در آستانه مرگ اند.
جرمه؟سیاه نمایی؟
شما یه چیزی بده ما بخوریم و بپوشیم تا ازت به نیکی تعریف کنیم.

مقاومت؟آمریکا؟
شما دروس و قیطریه می شینی و عصرا تو پاسداران میری کافه.
بچه سپاهی حرومزاده سر تا پات مارکه‌.
پول یه قهوه و شیرینی ات میشه شیش میلیون.
تنها مقاومت ات جلو مردمه که جای شام بلعیده نشی.
ماری انتوانت عصر حاضر رو نگا!
مقاومت ات هم شده بچه پس انداختن پیرو فرمایش آقا!

چه گوه خوریا
اون طرف؟ شما؟ اوه.بردیا آرش کوروش آریا سام؟
پدر محترم تون که دست اش تو جیب مردم و اون یکی اش گردن ج.ائه‌.نه بابا؟
نکنه شما هم وطن پرستی؟
انگار نایس و روشنفکر هم که هستی!
فقط نگفتی بعد کلاس های میلیاردی تاتر و زبان
با چند همت بارت رو بستی؟
ععههه.ناراحت شدن رفقای محوری؟
یا عمو سطلی های اون وری
قحطی اینه جانم.
قحطی پول.غذا.خونه.خواب.عشق.آدم حسابی
وبا که میاد همه جا رو میگیره.