وسوسه‌انگیز است که برای این تصویرسازی‌ها افسانه‌هایی قهرمانانه و مناسب بنویسیم. اما نقاشی‌های کُستانتینی چنان شگفت‌انگیز و گویا هستند که ما تصمیم گرفته‌ایم «طلا را آب نکنیم» یا «نیلوفر را نقاشی نکنیم» و آن‌ها را با افسانه‌های اصلی‌شان رها کنیم؛ همان توضیحات خشک، بی‌تفاوت یا بدخواهانه مطبوعات و مورخان که جهان وقایع به تصویر کشیده شده در اینجا را از طریق آن‌ها شناخته است.
این نسخه در ۱ مه ۱۹۸۶ توسط BLACK FLAG، BM HURRICANE، لندن منتشر شد.

فلاویو کُستانتینی
هنر آنارشی

نسخه اصلی توسط مارگارت کریگ حروف‌چینی و توسط اینک فرنکن صفحه‌آرایی شد.
ترجمه و تدوین دیجیتال: سی. کارترو
انتشار: کنفدراسیون سندیکایی همبستگی کارگری
http://www.solidaridadobrera.org/ateneo_nacho/biblioteca.html

در طول تاریخ، جنبش‌هایی از مردم وجود داشته‌اند که ناگهان تخیل انسان‌های تحت ستم را تسخیر کرده‌اند، در اسطوره تثبیت شده‌اند و به فولکلور راه یافته‌اند تا نسل‌ها را با الگوی خود الهام بخشند.
خدمتگزاران کسانی که سرنوشت ما را کنترل می‌کنند، مورخان حرفه‌ای، می‌خواهند ما را باور کنند که تمام تاریخ و پیشرفت انسان، نه آنگونه که تولستوی می‌گوید، توسط «زندگی بشریت»، بلکه توسط اعمال و تصمیمات «مردان بزرگ» رقم می‌خورد.
نه؛ این هنرمند، نویسنده و شاعر هستند که روح لحظات تعیین‌کننده تاریخ را درک می‌کنند و شاید به اسطوره جان و دیدگاه می‌بخشند و آن را الهام‌بخش‌تر از واقعیت می‌سازند. معمولاً این جنبش‌ها برای نظام موجود تضعیف‌کننده هستند. در نتیجه، خدمتگزاران دولت تلاش می‌کنند آن‌ها را به عنوان بخشی از یک توطئه برچسب بزنند؛ چنین است…

…تکبر و تحقیر آن‌ها نسبت به کسانی که حکومت می‌کنند، آن‌ها را تحمل این فکر را ندارند که به خاطر فضایلشان مورد احترام نیستند.
وقتی کسانی که زیر دست آن‌ها سرکوب می‌شوند بر علیه آن‌ها برمی‌خیزند، این کار «گروه کوچکی از آشوبگران و دشمنان جامعه» است که برای اهداف شوم خاص خود کار می‌کنند. تداوم طبقه آن‌ها ایجاب می‌کند که تمام جرقه‌های مقاومت در میان خاکستر بی‌تفاوتی عرصه‌ای از فاشیسم ظاهری با منافع طبقاتی یکپارچه را نابود کند! مبارزات هیستریک نفرت، سرکوب، شکنجه و قتل که طبقه حاکم وقتی چنین جنبش‌هایی افزایش و شتاب می‌گیرند به راه می‌اندازد، به وضوح نشان می‌دهد که مردان و زنان عادی که در چنین موقعیت‌هایی به میدان می‌آیند، دیوانگان منزوی نیستند، بلکه پیام‌آوران بهار پیش‌رو هستند.

گاهی این جنبش‌ها، اگرچه در ابتدا انقلابی بودند، با موفقیت توسط سیستم جذب می‌شوند، همانطور که در مورد مسیحیان اولیه و اسطوره‌های فرقه منجی آن‌ها اتفاق افتاد؛ رویایی ساده و غیرممکن از رستگاری، فراتر از گور! جذب مسیحیت توسط امپراتوری روم اثر مورد نظر یعنی نابودی امپراتوری برده‌داری را به دست آورد، اما همچنین تداوم یافت تا به ایدئولوژی ظلم‌های جدید و ظریف‌تر تبدیل شود.
همه این جنبش‌ها چنین سرنوشتی ندارند. کیفیت شهیدان و ارزش اندیشه‌های آن‌ها به گونه‌ای است که پیام هرگز نمی‌تواند با جذب در سیستم از بین برود، حتی اگر دشمن شعارها و پرچم‌های آن‌ها را تصاحب کند.

دوره قهرمانانه‌ای که اساس کار فلاویو کُستانتینی را تشکیل می‌دهد، اولین جرقه بزرگ مقاومت طبقه کارگر در برابر دولتی بود که با حمایت سرمایه‌داری در حال ظهور، در حال نابودی طبقه صنعتگر با روحیه استقلال‌طلبی آن‌ها و هدایت آن‌ها به کارخانه‌های اروپا بود. این دوره از نظر سیاسی با کمون پاریس و کارتاژنا (۱۲ اوت ۱۸۷۳ تا ژانویه ۱۸۷۴) در اسپانیا مشخص شد.
با سرکوب وحشیانه چنین تلاش‌هایی برای دنیایی جدید از سوی بورژوازی، این مردان و زنان به یک جنبش مشخص تبدیل شدند که واکنش آن‌ها علیه سرکوب دولت، افکار عمومی را که توسط رسانه‌های طبقه حاکم (و تا امروز) دستکاری شده بود، نه به دلیل درجه خشونت (که هرگز نمی‌توانست با سرکوب گسترده، جنگ‌ها، شکنجه‌ها، قتل‌ها و بدبختی‌های تحمیل شده توسط بورژوازی، یا حملات بی‌رویه ناسیونالیسم شوونیستی در خشونت واقعی مقایسه شود) بلکه به دلیل سهولتی که با آن گناهکاران دولتی را تشخیص و نشانه‌گذاری می‌کرد، شوکه کرد.
فلاویو کُستانتینی به وقایع این مبارزه علیه ظلم می‌پردازد. او اعتبار سنت آنارشیستی را که یک جنبش خاص را تشکیل داد، به رسمیت می‌شناسد و علی‌رغم شکست مکرر آن در ساختن یک سازمان قابل دوام، با این حال می‌توان آن را از هر تقلیدی که گهگاه ممکن است خود را به عنوان واقعی جا بزند، متمایز کرد.

کُستانتینی مبارزه IWW (کارگران صنعتی جهان) را در زمینه آنارکو-سندیکالیسم می‌بیند؛ او می‌فهمد کدام مبارزات کارگری در موضوع کلی او معتبر هستند. می‌توان این تجمل را داشت که به منتقد هنری که تصویرسازی‌های فلاویو را در نمایشگاه کارش در لندن، به دلیل آنچه که او دغدغه‌ای برای خشونت جنایتکارانه می‌پنداشت، به طور قاطع رد کرد و به عنوان مثال راواکول را اشاره کرد که او را پست‌ترین همه می‌دانست، «یک دزد قبر»، کمتر از آن! در مقاله‌ای بعد، همان منتقد دولت چین را به دلیل نمایش آثار باستانی از امپراتوری گذشته چین تحسین و توجیه کرد، زیرا این گنجینه‌ها «به جهان تعلق دارند». منطقی بود که دولتی برای شکوه خود قبرها را غارت کند، اما نه اینکه مخالفانش همین کار را برای به دست آوردن بودجه لازم برای نابودی دشمنان طبقاتی خود انجام دهند.
برای درک کار کُستانتینی، باید فهمید که دغدغه واقعی او مبارزه طبقاتی است، و افسوس! به دفعات، در مبارزه با سرکوب، بدبختی و عدالت طبقاتی دولت، این مبارزه مجبور به خشونت شده است. این اقدامات هستند که تار و پود آنارشیسم انقلابی را تشکیل می‌دهند. وقایعی که او روایت می‌کند بخشی از یک سفر طولانی به سوی آزادی هستند. او در حال بافتن یک پرده‌ی بایو از انقلاب آنارشیستی است.

اول ماه مه روز بین‌المللی کارگران است که از زمان مبارزات جنبش کارگری در شیکاگو گرامی داشته می‌شود، و روز «پرچم سرخ». یازدهم نوامبر، به یاد روزی در سال ۱۸۸۶ که شهیدان شیکاگو به دار آویخته شدند، روز پرچم سیاه است و از سال ۱۸۸۶ تا ۱۹۱۹ به عنوان روز آنارشیست برگزار می‌شد.
سوسیالیسم دولتی و پارلمانی اول ماه مه را تصاحب کرد و سعی کرد آن را به خود اختصاص دهد. یازدهم نوامبر روز پایان جنگ جهانی اول بود و از آن زمان تا همین اواخر به عنوان روز آتش‌بس گرامی داشته می‌شد.
رنگ‌های آنارکو-سندیکالیستی سیاه و قرمز هستند؛ قرمز برای سازمان کارگری و سیاه برای آنارشیسم. روز مناسب آن‌ها ۱۹ ژوئیه ۱۹۳۶ است، با تابستان کوتاه کارگران آنارکو-سندیکالیست اسپانیا.

ریشه‌ها
صلیب سرخ آنارشیست در روسیه تزاری آغاز شد. این سازمان در دو جبهه فعال بود: سازمان‌دهی کمک برای زندانیان سیاسی و تبعیدیان، و سازمان‌دهی دفاع شخصی در برابر حملات سیاسی قزاق‌ها. در این ظرفیت اخیر، به شروع دفاع شخصی کارگران یهودی در برابر پوگروم‌ها کمک کرد. از نظر اقتصادی توسط آنارشیست‌های روسی در آمریکا، به ویژه در شیکاگو، حمایت می‌شد. در طول جنگ داخلی روسیه، زمانی که صلیب سرخ در سازمان‌دهی امداد فعال بود، بهتر بود نام آن را تغییر دهند تا از سردرگمی جلوگیری شود، و بنابراین به صلیب سیاه آنارشیست تبدیل شد. پس از به قدرت رسیدن بلشویک‌ها، سازمان به برلین نقل مکان کرد، هنوز با کمک اصلی خود در شیکاگو، و به کمک به زندانیان روسی (اکنون از اتحاد جماهیر شوروی) با وظیفه اضافی کمک به قربانیان فاشیسم ایتالیا و زندانیان اتحاد جماهیر شوروی و واکنش آلمان پس از جنگ ادامه داد.

سرانجام، هنگامی که آلمان تسلیم فاشیسم شد، رکود بزرگ به آمریکا ضربه زد، کاهش میزان کمک‌های مالی و موج عظیم افرادی که به این حمایت نیاز داشتند، ستون فقرات سازمان را شکست. با این حال، شیکاگو تا سال‌های اخیر به عنوان منبع قدرت باقی ماند. سازمان‌های امدادی دیگری نیز تأسیس شدند، مانند همبستگی بین‌المللی ضد فاشیست (SIA) که توسط CNT (آنارکو-سندیکالیست‌های اسپانیایی) در طول جنگ داخلی اسپانیا ایجاد شد، کمک متقابل برای زندانیان آسیایی (هندی و چینی)، و صندوق یتیمان (از اسپانیا و جهان) در طول مبارزه اسپانیا، و بسیاری دیگر مشابه.
تجدید حیات
با این حال، تجدید حیات صلیب سیاه آنارشیست به عنوان یک سازمان، در نتیجه زندانی شدن استوارت کریستی در اسپانیا رخ داد. با تبلیغاتی که جذب کرد، از بسیاری از کشورها همبستگی دریافت کرد و آن را با هم‌سلولی‌های آنارشیست خود در زندان به اشتراک گذاشت. در پی آن، مشخص شد که کمک به زندانیان اسپانیایی امکان‌پذیر است. تسهیلات موجود در آن زمان برای کار با زندانیان اسپانیایی ناکافی تلقی می‌شد: برای سال‌ها به ما این تصور داده شده بود که هیچ کاری نمی‌توان برای آن‌ها انجام داد و گروه‌های طرفدار زندانیان موجود در آن زمان یک مانع فعال بودند. هنگامی که کریستی بازگشت، می‌خواست به زندانیان در اسپانیا کمک کند و با آلبرت ملتزر، که برای چندین سال کمک متقابل ام.پی.تی. آچاریا در هند را برای کار برای زندانیان آسیایی بر عهده گرفته بود، شروع به همکاری کرد. تقریباً به طور استثنایی، در اسپانیا امکان کمک مالی به زندانیان وجود داشت (سیستم سرمایه‌داری در زندان‌های اسپانیا عمل می‌کند: کار کن، اگر اجازه دهند، یا از گرسنگی بمیر). صلیب سیاه ابتدا برای آزادی میگل گارسیا کار کرد که به پایان محکومیت خود نزدیک بود (که به معنای آزادی خودکار نبود)، و زمانی که او آزاد شد، برای سازمان‌دهی صلیب سیاه بین‌المللی به آن‌ها در لندن پیوست.

اهداف
اهداف صلیب سیاه بازسازی شده فراهم کردن یک اثر «پرش» بود: وادار کردن مردم به کار برای آزادی و در صورت امکان، کمک به زندانیان سیاسی و به ویژه آنارشیست‌ها، و به نوبه خود، الهام گرفتن از آن‌ها برای ادامه مبارزه. کمک بلافاصله از بسیاری از رفقا در داخل و خارج از کشور رسید. به ویژه، در روزهای آخر فرانکو، بسته‌های مواد غذایی متعددی به اسپانیا ارسال شد که بسیار معنی‌دار بود زیرا زندانیان از حق کار محروم بودند. رژیم فرانکو در حال فروپاشی بود. این بدان معنی بود که آن‌ها مجبور بودند از خانواده‌ها کمک بگیرند، یا از گرسنگی بمیرند. روحیه‌ای که بسته‌ها یا کمک‌های مالی دریافت‌شده به ارمغان می‌آورد، به این معنی بود که آن‌ها روحیه بیشتری برای مبارزه داشتند. شکل دیگری از فعالیت، مشارکت در ارتباطات اجتماعی با اسپانیا بود. بسیاری از زنان جوان با سنت کاتولیک‌محور شکستند و خود را آزاد کردند؛ اما به دنیا آوردن فرزندان خارج از ازدواج همچنان یک فاجعه اجتماعی بزرگ برای آن‌ها بود. در آن زمان، بسیاری از زنان جوان به انگلستان، معمولاً به لندن، می‌آمدند تا سقط جنین کنند یا در مورد روش‌های پیشگیری از بارداری مشاوره بگیرند؛ ما نمی‌توانستیم هیچ‌یک از این دو را فراهم کنیم، اما می‌توانستیم آن‌ها را با منابع مناسب در تماس قرار دهیم و در صورت نیاز از نظر مالی کمک کنیم (این سنگین‌ترین بار مالی از همه بود). به دلایلی، این موضوع باعث نارضایتی شدید جنبش فمینیستی به اصطلاح آن زمان شد و بنابراین نتوانستیم با آن کار کنیم. به ما گفته شد که ما در حال تقویت پزشکی خصوصی هستیم و بهتر است دختران منتظر بمانند تا دولت اسپانیا سقط جنین را در سیستم بهداشت ملی قرار دهد – که حتی به صورت خصوصی هم نداشت. ما همچنین بسیاری از دوستان اسپانیایی را در هنر چاپ لیتوگرافی افست آموزش دادیم (مارتین پیج فقید، تد کاوناگ و آنا بلوم به ویژه در این امر کمک کردند)؛ در سال‌های بعد توانستیم دستگاه‌های زیراکس و ماشین‌های لیتوگرافی افست را به گروه‌های آنارشیست بازسازی شده و محلی CNT بفرستیم.

گروه‌های بین‌المللی
هدف ما تأسیس گروه‌های صلیب سیاه در سایر کشورها نبود. ایده ما این بود که بتوانیم اطلاعات را به گروه‌های زندانیان، با تمرکز بر اسپانیا – در زمانی که زندانیان آنارشیست هنوز نسبت قابل توجهی بودند – منتقل کنیم و آن‌ها بتوانند مستقیماً عمل کنند. ما از ایده تبدیل شدن به یک مؤسسه خیریه بوروکراتیک که پول صرف نگهداری آن می‌شود، متنفر بودیم. در برابر آن مقاومت کردیم. گروه‌های دیگر صلیب سیاه در کشورهای دیگر، به ویژه در آلمان و ایتالیا، و از آن زمان تقریباً در همه جا، با ایده‌هایی کمی متفاوت از ما، یا مشابه، ظهور کردند. آن‌ها مشکلات خود را نیز داشته‌اند، که مهم نیز هستند. پینلی، کارگر راه‌آهن و دبیر صلیب سیاه در میلان، توسط پلیس به قتل رسید و از پنجره به بیرون پرتاب شد (که هنوز بورژوازی را سرگرم می‌کند، همانطور که در «مرگ تصادفی یک آنارشیست» نشان داده شده است – مرگ‌های دولتی هرگز اتفاق نمی‌افتد!). گئورگ فون راوخ، دبیر صلیب سیاه در برلین، توسط پلیس‌های مسلح کشته شد. اما چه کسی این افراد را باور می‌کند: آنارشیست‌ها در مقابل گفته‌های افسران با چهل سال تجربه در نیروی پلیس؟ رئیس پلیس برلین پرسید، که اظهاراتش به وضوح او را به عنوان یک نازی معرفی می‌کرد. رضایتی که ما داشتیم، آزادی گولیاردو فیاشکی بود. فیاشکی پس از بیست سال زندان تحت فرانکو آزاد شد، اما دوباره دستگیر و به وطن خود ایتالیا تحت یک حکم قدیمی فاشیستی تبعید شد. ظاهراً مداخله ما باعث آزادی او شد (فقط یک هفته پس از اینکه ما به مقامات مراجعه کردیم، اتفاق افتاد). مجموعه‌ای از موارد دیگر وجود داشت که در آن‌ها موفق به آزادی افرادی شدیم که قبلاً محکوم یا تحت پیگرد بودند. اعتراض بین‌المللی احتمالاً جان موری‌ها را نجات داد، اما متأسفانه تا کنون آن‌ها هنوز در یک زندان ایرلندی هستند. ما از کشف اینکه اعتراض ما به اعتراضات بسیاری از دیگران که با موضع قهرمانانه خود، آزادی فعال سیاه‌پوست آمریکایی مارتین سوستره را تضمین کردند، خوشحال شدیم. بزرگترین ناامیدی ما ناتوانی در انجام کاری برای زندانی دیگر آنارشیست سیاه‌پوست آمریکایی، لورنزو کومبوا اروین، بود که هنوز (تا جایی که ما می‌دانیم) به دلیل نقشش در مقاومت در برابر مشارکت آمریکا در ویتنام در زندان است. مدیران زندان او را پشت دیوار سکوت مؤثری حبس کردند که به اندازه هر چیزی در پرده آهنین مؤثر بود. مدیران زندان یا قضات تحقیق تحت تأثیر پاسخ‌های برانگیخته شده قرار گرفته‌اند. زمانی که برندا کریستی به اتهامی نادرست در آلمان غربی دستگیر شد، قاضی اعتراض کرد که هرگز تا این حد از سراسر جهان پر از شکایت نشده است. قاضی تحقیق فرانسوی در پرونده دیگری که شامل ژان ویر و اکتاویو آلبرولا بود، به دلیل همین «بدرفتاری» ادعای بحران عصبی کرد.

اکنون
یک شاخه از صلیب سیاه آنارشیست در این کشور، تبدیل بولتن ABC به پرچم سیاه بود. مانند صلیب سیاه، هدف آن گروهی رنگارنگ در میان آنچه به نظر می‌رسید جنبش آنارشیست آن زمان بود، بود. به دلایل بسیاری از جریان اصلی حرکت کرده بود. اکنون، گروه پرچم سیاه و صلیب سیاه آنارشیست دقیقاً یکسان نیستند و ما دست به کار نشده‌ایم تا «قانون اساسی» خود را تدوین کنیم؛ به این معنی که بیشتر ما که در پرچم سیاه دخیل هستیم، دو کلاه داریم. بیشتر کار صلیب سیاه عملی است تا اداری، و اینگونه دوست داریم. با پرچم سیاه با این واقعیت مواجه شدیم که بسیاری از خوانندگان ما درخواست پیوستن به یک سازمان را داشتند، بنابراین در نهایت موضع خود را به عنوان یک گروه مستقل در جنبش آنارشیست رها کردیم و ورود به جنبش اقدام مستقیم، سازمان آنارکو-سندیکالیست را توصیه کردیم، که نشان‌دهنده بزرگ‌ترین و قدرتمندترین نیرو در سطح ملی بود. (برای بهره‌مندی منتقدانمان: ما آن را نگرفتیم و ما را نگرفت؛ اما بیشتر گروه ما در آن است و بسیاری از خوانندگان ما عضو و هوادار هستند). در حالی که پرچم سیاه در لندن تولید می‌شود، مشارکت‌هایی از سراسر جهان و بریتانیا می‌رسد. صلیب سیاه آنارشیست در تمام مناطق بریتانیا، شمال شرق، شمال غرب، میدلندز و جنوب شرق انگلیس، اسکاتلند، ولز و شمال و جنوب ایرلند وجود دارد. ABC (صلیب سیاه آنارشیست) ارتباط خوبی با آنارشیست‌های سراسر جهان دارد، و ما پرچم سیاه را با نشریات متعدد مطبوعات آنارشیست امروزی مبادله می‌کنیم. پرچم سیاه و نشریاتی که ما تولید کرده‌ایم، به درخواست، برای زندانیان در هر جای جهان که قابل دریافت باشد، به صورت رایگان ارسال می‌شود. از طریق صفحات پرچم سیاه و اعتراضات، اعتصاب‌ها، طومارها و غیره، ما به مبارزه برای آزادی زندانیان جنگ طبقاتی ادامه می‌دهیم و آنارشیست‌ها را به سازمان‌دهی تشویق می‌کنیم. در حال حاضر، همراه با بسیاری دیگر، در تلاشیم تا جان کی. اوموری، یک رفیق ژاپنی را که در ژاپن با حکم اعدام روبرو است، نجات دهیم.
چه کاری می‌توانم انجام دهم؟
زندانیان آنارشیست به حمایت نیاز دارند، اگر مایل به ارتباط با گروه محلی صلیب سیاه در منطقه خود هستید، با ما تماس بگیرید تا شما را در تماس قرار دهیم. باید از وضعیت زندانیان تبلیغ کرد، جمع‌آوری کمک مالی کرد، نامه‌های همبستگی و اعتراض نوشت. نمی‌توان رفقای در زندان را فراموش کرد. فقط به این دلیل که دیوارها ما را از هم جدا می‌کنند، مبارزه پایان نیافته است. در نهایت، یک هدف آنارشیستی لغو نظام زندان و خالق آن، دولت، است. گروه پرچم سیاه، لندن، ۱۹۸۶.