پیش از هر چیز باید پذیرفت که راه‌حل قطعی برای درماندگی در شرایط جنگی وجود ندارد.

جنگ وضعیتی است که امنیت، پیش‌بینی‌پذیری و احساس کنترل را به شدت مختل می‌کند و هیچ توصیه‌ای نمی‌تواند این واقعیت را از میان ببرد. با این حال، می‌توان با مجموعه‌ای از اقدامات محدود، از عمیق‌تر شدن احساس درماندگی جلوگیری کرد.

۱. احساس درماندگی را به عنوان یک واکنش طبیعی بشناسیم.

ترس، اضطراب، خشم، اندوه و احساس ناتوانی، واکنش‌هایی طبیعی به شرایطی غیرعادی هستند. سرزنش کردن خود، تنها فشار روانی را افزایش می‌دهد.

۲. میان آنچه در اختیار ماست و آنچه نیست تمایز قائل شویم.

هیچ فردی قادر به کنترل روند یک جنگ نیست، اما هر فرد هنوز می‌تواند درباره برخی رفتارها، تصمیم‌ها و روابط روزمره خود انتخاب‌هایی داشته باشد. تمرکز بر همین حوزه محدود، احساس کنترل را تا حدی بازسازی می‌کند.

۳. ارتباط با دیگران را حفظ کنیم.
انزوا معمولاً درماندگی را تشدید می‌کند. گفت‌وگو، همدلی و حضور در کنار دیگران—even اگر نتواند شرایط را تغییر دهد—از احساس تنهایی و بی‌پناهی می‌کاهد.

۴. مصرف اخبار را مدیریت کنیم.

آگاهی از وضعیت ضروری است، اما قرار گرفتن مداوم در معرض تصاویر خشونت و اخبار اضطراب‌آور، توان روانی را فرسوده می‌کند. محدود کردن زمان پیگیری اخبار می‌تواند به حفظ تعادل روانی کمک کند.همچنین در صورت امکان از موقعیت های مکانی خطرناک در مواقع ضروری بهتر است دوری کرد و از نزدیکان و خویشان کمک گرفت.

۵. نظم‌های کوچک زندگی را حفظ کنیم.
خواب، غذا، مطالعه، مراقبت از بدن یا انجام فعالیت‌های روزمره، به معنای عادی‌سازی جنگ نیست؛ بلکه تلاشی برای حفظ پیوستگی زندگی و جلوگیری از فروپاشی کامل روان است.با آن چیزی که باقی مانده است می توانیم به زندگی چنگ بزنیم.

۶. مبارزه را صرفاً به معنای رویارویی مستقیم نبینیم.

در بسیاری از موقعیت‌های جنگی، مبارزه پیش از هر چیز به معنای حفظ امکان مقاومت فردی و یاریگری است. گاهی مقاومت در این است که اجازه ندهیم ترس، خشونت یا ناامیدی تمام ابعاد زندگی مان را تسخیر کند.

۷. مبارزه را به مثابه یاری به خود و دیگری درک کنیم.

کمک به یک فرد آسیب‌دیده، گوش دادن به کسی که در رنج است، حفظ شبکه‌های همبستگی، مراقبت از سلامت، انتقال دانش، یا حتی ایجاد احساس امنیت برای اطرافیان، همگی شکل‌هایی از مبارزه‌اند.

این کنش‌ها شاید جنگ را متوقف نکنند، اما از گسترش درماندگی جلوگیری و امکان ادامه زندگی را حفظ می‌کنند.

۸. ارزش کنش‌های کوچک را دست‌کم نگیریم.
در شرایط بحرانی، انتظار تغییرات بزرگ ممکن است خود به ناامیدی بیشتر منجر شود. بسیاری از اشکال مقاومت از اقداماتی کوچک اما مداوم شکل می‌گیرند؛ اقداماتی که به حفظ کرامت انسانی و پیوندهای اجتماعی کمک می‌کنند.

در نهایت، کاهش درماندگی به معنای حذف رنج نیست. هدف، ساختن فضایی است که در آن انسان، حتی در میانه جنگ، بتواند بخشی از توانایی خود برای اندیشیدن، انتخاب کردن، مراقبت کردن و یاری رساندن را حفظ کند. این ظرفیت، هرچند محدود، یکی از مهم‌ترین شکل‌های مقاومت در برابر فرسایش روانی و اجتماعی ناشی از جنگ است.